Geweld en intimidatie

Standaard

Geweld en intimidatie waren ooit de meest gehanteerde politieke middelen, maar na twee uit de hand gelopen wereldconfrontaties in de vorige eeuw heeft ‘het westen’ (Europa en de VS) daar logischerwijze geen zin meer in. De rest van de wereld test nu deze weerzin uit: het midden oosten door terroristische bliksemacties, het herrezen Russische tsarenrijk via her-annexatie van vroegere machtsgebieden. Terwijl het westen zijn vroegere koloniën – zij het na lange bloedige strijd – los heeft moeten laten, hanteert Poetin de oude Duitse ‘Heim ins Reich’-politiek waarmee Hitler ooit de talrijke Duitse inwoners van Oostenrijk als excuus gebruikte om dit land via ‘Anschluss’ aan het Duitse grondgebied toe te voegen. Was het immers niet ooit een groot Duitstalig rijk geweest? De woorden ‘peace for our time’ van de westerse onderhandelaar Chamberlain bij thuiskomst van die conferentie zijn pijnlijk legendarisch geworden toen Hitler die vredespoging als zwakte interpreteerde en zijn Duitse Rijk verder ging uitbreiden.

De geschiedenis herhaalt zich nooit op dezelfde manier, maar ook elke andere manier die zich van geweld en intimidatie bedient en het principe van democratie versmalt tot inspraak van bewust gekozen doelgroepen om de schijn van legitimiteit op te houden, volgt wel degelijk eenzelfde patroon. Eerst wordt de jeugd in vaderlandslievendheid gedrenkt, vervolgens krijgt de mannelijke helft te maken met een lange en extreem gewelddadige dienstplicht – er is in Rusland een groep moeders die zich hiertegen weert maar geen gehoor vindt – en daarna volgt een op vriendjespolitiek gebaseerde carrière. Tegenstanders krijgen te maken met lange showprocessen en vaak eenzame opsluiting wat hen op den duur onschadelijk maakt en naar buiten toe de indruk wekt dat er wel degelijk sprake is van scheiding der machten (wetgevende, rechtsprekende en uitvoerende).

Rusland mag dan op sommige plaatsen en in sommige opzichten op een democratie lijken, het principe van geweld en intimidatie maakt er onderhuids nog steeds de dienst uit, zoals uit de beelden van confrontatie tussen ongewapende Oekraïense militairen en dreigende Russisch sprekende vanuit het niets gedropte semi-strijdkrachten blijkt. Die laatsten lijken dergelijke vreedzame benaderingen niet te kennen en bij voorbaat te wantrouwen. Eenzelfde wantrouwen heerst volgens de vroegere Amerikaanse minister van buitenlandse zaken Kissinger in zijn boek over Mao’s China ook aan de oostkant. Dit leidt tot de vraag waar Azië begint en Europa ophoudt: Vladivostok ligt vlak bij Noord Korea. Kan Rusland ooit deel uitmaken van de EU als het grotendeels in Azië ligt? Moet de grens EU-Azië dwars door Oekraïne lopen en in welke vorm dan? Een nieuwe muur, zoals ooit de Chinezen die tegen aanvallen uit het westen oprichtten? De stad Kiev zal een verleidelijke volgende prooi voor Poetins ambities zijn: het is de stad waar Rusland als staat begon en waar in 988 de eerste tsaar Vladimir (naamgenoot!) gekroond werd…

Wat kunnen we intussen als individuele Europeanen doen om te protesteren tegen geweld en intimidatie aan de rafelranden van Europa? Gewoon er niet heen gaan. Reis liever naar de dappere staten die zich aan die greep ontworsteld hebben om hen te laten merken dat we achter hen staan. De Baltische landen, Polen, Roemenië, en (zolang het nog kan) Kiev: het is een prachtige stad. Laat Moskou en St. Petersburg nog maar even zitten – er is ook een Hermitage in Amsterdam.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s